Gå hit

For den nye og betre bloggen min, denne er me ferdige med folkens!

http://ingridwold.wordpress.com/

fred ut! :)

Ved vegs ende.

I skrivande stund sit eg heime i senga, etter ein lang søndag borte med Nana, og skodar ut på det havet av rot eg har på rommet mitt. Kalenderen eg har på veggen manglar 3 kryss før onsdag, og i dag stod det "hurra for Noreg" i ruta. Det er 17. mai i dag, og eg tek like så godt høvet til å gratulere alle mine gode landsmenn med dagen. Eg har sagt "happy constitution day" i heile dag, ettersom "independence day" ikkje er heilt riktig, då me faktisk feirar grunnlovsdagen, og ikkje frigjeringsdagen. Mor og bror kjem om tre dagar, og eg gler meg som ein seksåring på jolaftan. I morgon må eg gå igjennom ein del ting og klede slik at eg veit kva som skal bli med heim, og kva eg ikkje treng å ta med. Det nærmar seg slutten no.

Eg har levert inn alle skulebøkene mine, tatt alle semestertestane og rydda ut skapet mitt på skulen. Eg har hatt min siste skuletime på Lincoln High School. Dette året har vore ei oppleving av dei sjeldne. Ikkje berre har eg fått nye vener, vener for livet, men familien eg har budd med har vore heilt fantastiske. Meir avslappa, greie og rett og slett berre kjekke folk er det sjeldant eg møter. Dei har tatt meg inn som eg skulle ha vore naturleg familie, noko som har gjort året mitt her noko eg aldri kjem til å gløyme. Eg har lært dei å kjenne så godt, og eg har fleira gongar droppa å stikka ut for å site inne å sjå Star Trek eller liknande med vertsforeldra mine. Eg trur fast på at eg absolutt ikkje kunne vorte noko heldigare med familie. Det har betydd mykje for ein stakkars møring utan kjensfolk i Uniten.

Eg har blitt kjend med mange ulike folk her borte. Både cheerleadarar, musikknerdar, pot-røykande bomsar, idiotar, freshmen, seinors, hmong folk, vietnamfolk, mexicanarar, laos folk, svarte, og alt anna. Det er nokre som har skilt seg ut. Casey og Christian, to herlege gutar som eg har kome til å elska. Eg kjem til å sakne dei så mykje! Dei er dei største bomsane på jorda, men eg har det alltid artigt når eg er ilag med dei. Lee, ein hmong sophmore kyllingbonde cheerleader. Haha, han tok senior bileta mine, og etter det har han vore ein eg kan fortelje alt til. Og eg plagar han for at han er asiatisk, og han plagar meg for at eg er lat. Abby, ein jente som har føtene planta på jorda betre enn dei fleste eg kjenner. Eg har og ho har så mykje å prate om, sjølv om meiningane våre om ymse ting er heilt ulike, og liva våre er to forskjellige. For ikkje å snakke om Jesse. Han er så open og kjekk ein kar. Vi oppdaga ikkje at vi var vener før på slutten, men KOR eg kjem til å sakna han. Han er ein av dei smartaste gutane eg kjener til! Alex, Chris, Amanda og Joey. Har hatt det så kjekt med desse borna her. For ikkje å snakke om Justin. Han er antakjelegvis ein av dei største meteroseksuelle gutane eg har møtt, og er éin av 300 som visste kva eg snakka om når eg så "H&M" og spurde kva parfyma mi heitte og eg sa "Armani, you know.. the code one?". Hien er det perfekte dømet på stor kjeft og lita jente. Ho er det næraste du kan koma til å være dverg, og er frekk i kjeften og usakeleg høglytt. Men eg er kjempeglad i ho! Orin og Joseph er det me kallar "bad influence". Dei prøvar alltid å redde meg frå ein keisam kveld framføre TVen, med å invitere meg på fest, eller å finna på noko. Og då eg seier ja, kjem dei med eit "Sweet, we'll pick you up at 11". Med skule dagen etterpå. D'oh. Andre verdt å nemne er sjølvsagt Hunter! Han har prøvd å få meg på date heile året, og har heller ikkje gjeve opp. Pågangsmot, det skal han ha.

Her kjem nokre bilete eg har teke dei siste dagane.

Christian, Alex, April, Cody, meg, Casey, Boone og Eric.

Eg og Cassandra, aka the black girl! :D


Eg og Hien.


Christian, eg og Casey!

Eg har ikkje gjort ein drit på skulen denne veka. I civics var me ferdige med alt, så me såg Wolverine kvar dag (I DVD-kvalitet? Oj,den kom jo ut på kino sist fredag! :D). I helse har me verdas lataste lærar, og han slutta å gjere noko som helst for 1 månad sidan. Han kjem inn, ser kven som er der, og set seg ned og spelar data, medan me spelar kort. Kjemitesten min var latterleg lett, sidan det var ting me gjor i niende klasse på Skodje Ungdomsskule. All takk til Bjørn. På fredag trengte eg ikkje ein gong å koma på skulen før etter lunsj til å ta den eine prøva eg hadde att. Eg fekk fare tidleg og.

Laurdag var eg i Amanda sin sweet sixteen. Ho hadde leigd inn ein heil masse av oppblåsbare hoppeslott! Og eg har brennmerker på albogar og kne etter å ha sklidd på plastikken. Eg fekk og ein alboge i panna på ein av aktivitetane. Det var fullstendig utmattande, men guri så artigt. Etter festen hennar for eg, Alex og Justin opp på American Drive in og åt milkshakar, potet og kylling. Frityrsteikt såklart. Elles så vasa me rundt i parken og sånt. Det var skøy.

Sundag, i dag, grunnlovsdagen, stod eg opp klokka 7. 7.40 var me ute av huset for å fare til kyrkja. Joy var ein av sponsorane til konfirmantane, så ho måtte vere der tidleg. Eg passa babyen under gudsteneseten, som tok 2 timar, ettersom alt dei sa på engelsk måtte gjentakast på spansk. Etter det var ferdig for me sjølvsagt til Nana, og hang der heile dagen. Eg for i totida til kyrkja (igjen) , for der var det ein "velsigning til seniorane". Litt ukomfortabelt egentlig, ettersom eg foretrekk å ta kyrkjebusinessen min utanfor skulesamanhengjer. Men både rektor og prestar og skulestyret hadde gode talar til oss. Tilbake til nana's etterpå, og då gjekk det i bålbrenning, poker, motorsykkelturar, leik og god mat. Eg var så lenge ute at pollenet fekk eit godt angrep på meg, så augene mine er raude, nasen min tett og halsen min kløande. I tillegg, var det bæsjevarmt og eg leika med hunden. Eg luktar svett, hund og bål. På tide med ein dusj før eg legg meg, det er heilt klart. Ein veldig god dag, men no er eg kjempetrøyt! Me snakkast. Dette er mest sannsyneleg det siste eller nest siste vanlege blogginnlegget eg skriv, for neste sundag på denne tida befinn eg meg lengre ikkje i Arkansas.

Nok ein gong: gratulerer med dagen! :)

Kaketrøbbel

Vêret er fint. Sola skin ikkje stort, men luftfuktigheita er på Spania nivå, og temperaturen veit og halde seg godt over tjue grader. Skulen nærmar seg og slutten, og det gjer opphaldet mitt i dei forente statar og. Tysdag var eg, Casey og Christian nede i parked etter skulen og leika i finvêret, ein dag i løpet av dei 2 siste vekene då sola faktisk titta fram og skinte på oss. Abby avslutta college english (seniorar kan ta college-klassar på high school, for å få dei overstått til første året på college.) på onsdag, og for å feira for eg, ho og den nye hunden hennar til Battlefield park for ein gåtur. Ho og gubben har fått seg hund som dei skal ha når ho endeleg flyttar til Virginia Beach for å bu, berre eit par dagar etter graduation. Ho dukka opp ved huset mitt før eg var heimkomen, og etter ein time eller to med tøys og prat, kom me oss endeleg ut or dørene for å hente hunden (som for tida bur med Abbys svigermor. Hunden er ein blanding av noko som eg ikkje heilt hugsar, for eg følte ikkje godt nok med når ho sa det til meg. Men eg trurdet var Beagle der inne ein stad då, om det kan hjelpe.

Kaviartuba mi er TOM!

Fredag var det senior skip day, eller skulkedag som me så fint kallar det på norsk. Det var ein del seniorar som skulka, men størsteparten for på skulen likevel. Eg hadde prøve i historie den dagen, så eg måtte fare. (ei prøve eg fekk ein lav B på, gah - Kanskje det hadde vore betre å forblitt heime?). Så var tida endeleg komen for helg. Orin hadde planar om å få meg med ut, og då eg spurde når han kunne køyre meg heim att, fekk eg eit "oh, I'll get you back saturday afternoon, no problem." .... ja. Eg blei altså heime, og overtalte lett Joy og Derek til å sjå Role Models. Reint gull, den filmen. Laurdag, var dagen før morsdag. Kvifor amerikanerane bestemte seg for å ha morsdagen på ein annan dag enn alle andre, veit eg ikkje, men den fell visst på denne dagen. Eg hadde fiksa gåve til Joy sist helg, så det var fiksa. Laurdagen prøvd eg å lage kake til søndag.





Kor mange gognar har ikkje du høyrd meg seie «kven trenger no oppskrifter?». Så dårleg eg er til å lære av mine eigne feilar, har det skjedd igjen. Les følgjande kakelogg:

14.00 : Ingrid tenkjer at ei kake hadde vore fint til morsdagen til Joy og Nana. Kake er godt.
14.15 : Ingrid sit på dataen og leitar opp oppskrifter
hmmm, kvar er oppskrifta eg brukte sist? Den kaka blei jo så god
14.20 : Kakeoppskrift umogleg å oppdrive med mine søke-evner. Ingrid set i gong søkjinga etter nye oppskrifter.
14.30 : Ingrid befinn seg på kjøkkenet med laptopen, 5 vindu oppe, med ulike oppskrifter på «verdas beste sjokoladekake».
14.35 : 2 store egg. Ingrid tilset det som visar seg å vere den fyrste indegriensen.
14.37 : 5 desiliter sukker. Æsj, litermål, i oz. Kor mange oz er det i ein dl?
Ingrid held fram med augemål. Kven treng oppskrifter uansett, kven kan øydeleggja ei skuffekake?
14.45 : Ingrid er komen fram til «melk». Sist gong eg lagde kake var det surmjølk i ho, ikkje vanleg mjølk!
14.50 : Kakedeig ferdig. Dette ser jo bra ut, deiga smakar jo himmelsk! Ingrid sett kaka i omnen på 350 grader Farenheit.
15.15 : Ingrid i full gang med oppvasken. Sjekkar kaka: Dette ser bra ut, men ein litan nedsynk i midten er å skode. Midten er berre ikkje ferdig enno.
15.25 : Ææ, kaka er framleis nedsunken i midten. Får vente litt til. 15.30 : Ingrid opnar nok ein gong komfyren, for å sjekke kaka. På tide å sjekke med ein tannpirkar.
15.31 : Drit. 15.32 : Kaka er tatt ut, og står på benken. Ingrid er opptatt med å stikke hol med tannpirkarar. Gah.
15.33 : Ingrid blir ståande å sjå på den fine kake, og sørge over kor tørr den er.15.35 : Ehhh, guys. I might have overcooked your cake.

Sukk.
For å besvare «kven kan øydeleggja ei skuffekake»-spyrnaden, så trur eg at alle veit kven det er. MEG. Men full av sjølvtillit er eg, kvar gong eg startar på ei ny kake, og kvar gong blir det ein ny fiasko. Eg har prøvd å analysere kva eg gjer feil, men kvar gong er det noko ulikt. Eg trur det ligg langt bak i undermedviten– eg har ei undermedvit psykisk tvagsliding. Noko tragisk har skjedd i barnodommen (kva har eg enno ikkje kome fram til) som gjorde at mine bakeevner er skada, og at eg undermedvidt øydeleggjer mine eigne husmorprosjekt. Det handlar om meir enn kake. Den gongen eg skulle utføre den tilsynelatande enkle oppgåva å vaske tennissko, heiv eg dei i maskina på 40 grader, noko skjedde og dei kom ut rosa. (nei, det var ikkje raude sokker i masking). Pannekaker – smør på veggen?, Ting som salt, bakepulver, sukker, gjær, og ymse andre verkar som ikkje eksisterar i ordforrådet mitt. Og lat meg no ikkje byrja å tala om kanelsnurrane eg prøvde å lage etter jul i år. Mamma, pappa, de veit nok kanskje ikkje det her, men sentralstøvsygaren har ete mang ein sokk frå rommet mitt. Sjølvsagt kan eg berre skulde på familien. Mamma og pappa har skjerma meg alt for mykje, og vore for snille. Uheldigvis er det ingenting som kan bli gjort no. Skada kom i barndommen, og å gje meg nye opplevingar med husarbeid eller baking er nok liten vits i. Eg konkluderar med at eit liv utan husarbeid og baking er det beste for meg no. Hehe =)

Heldigvis lagde eg ei ny kake (denne endte opp med å knekke på midten, men eg limte ho med sjokoladeglasur).

Eg har lært Joy å seie DRIT! (dreit? drite? drit!)

Så kom sundagen. Folka for til kyrkje og til Granny's medan eg sov søtt. Når dei endeleg kom heim att, for me alle saman over til Nana's. Der venta Rocky, som framleis hadde ein krig gåande med meg. Eg fekk ein isbit i ryggen. Så fekk han ein isbit ned hans rygg. Deretter hadde han barberskum i håret mitt, medan eg haldt fram med å trykke ein mandarinbit inn i øyret hannar. Deretter prøvde han å knuse eit egg i lomma mi, noko som bakfyrte, men eg kom raskt tilbake med vaselin på augelokka hans. No ventar det framleis, etter at han tok ein neve flytande lim og smurde på halsen min. Ikkje pent. Her kjem eit par bilete frå dagen.

Resten av appelsinen endte opp i t-skjorta mi, sa eg det?

Rocky og eg. Stille før stormen.

Kaka eg lagde :D

Luftfuktigheit og kjærleik

Altså. No har eg budd i Nordmannens syden dei siste dagane. Sommaren kjem visst tidligare i sydligare strøk, høyrd slikt? Sjølv om vêret ikkje har vore på topp når det gjeld solstrålar, har varmen og luftfuktigheita vore høg. Med det meinar eg kjekt vêr, rudt 25 grader. Luftfuktigheita, på den andre sida har gjort det slik at eg heller har lyst til å kaste alle buksene på bålet og valse rundt naken. Sjølvsagt er det tornadovarslar, storm, lyn og torden rundt kvart eit hjørne, og medan Derek har gjeve slepp på sin paranoia slik at eg kan gjere eit historieprosjekt, fortar eg meg å oppdatere bloggen samstundes! For i det sekunet han høyrer eit lite tordendrønn er internetten av, som sjølvsagt er forståeleg. Eg vil iallefall ikkje miste den dyrebare verdsveven me har, som gjer meg tilgjenge på blogg, Facebook, msn, skype og andre naudsamheiter.

Måndag og tysdag var det klart for skodespel i regi av Beta Club på skulen. Som de kanskje har lest har me vore nede på the Cane Hill College og pussa opp og renovert og gjort klart for eit skodespel fleire helger i det siste. Vel, dagen før skodespelet var sett opp kom der ei dame frå collegekommittéen, og lot oss få vite det at der var det slettes ikkje trygt å ha eit skodespel. Så heile sulamitten blei så flytta direkte opp til audotoriumet på skulen. All den jobbinga for absolutt inkje. Veldig frustrerande. Eg og eit par andre hadde meldt oss frivillige til å hjelpe med å sel snacks og drikke til publikumet under skodespelet. Det viste seg at skodespelet skulle vare ein 3,5 timar og med 2 timar oppmøte før og etter vart det rett og slett veldig mykje daudtid for oss. Eg, Joey, Spencer og Amanda og Chris hengte inne på biblioteket og leikte gøym og leit for å slå i hel tida. Vi leita i par, noko som førte til diverse problem. Eg og Joey var inne på kopirommet for å telje, då me bestemte oss for å prøva ut kopimaskina. Vi la hendene på kopimaskina, og skulle til å ta ein kopi av hendene våre då me ikkje kunne finne knappen som verka mest logisk å trykkja for å lage ein kopi. For å endeleg kunne produsere ein kopi trykte me likesågodt alle knappane på maskina (inkludert alle tala.. kan du sjå kor dette kjem til å ende?) for å få ein kopi. Vel, kva kan eg seia, kopimaskina byrja å kopiere. KAPSSHHHW KAPSSSHHW, og ut kom det kopi etter kopi... etter kopi etter kopi etter kopi etter kopi. Ganske snøgt faktisk, og då bunken hadde vorte omlag 1 cm tjukk byrja me å bli litt paniske etter som den berre vaks seg større og større. Det enda opp med at vi drog ut alle kontaktene, for å stoppe prosessen. Kva me gjorde med dei 220 kopiane av hendene våre? Vel, lat meg berre seia at nokre glade bokormar kjem til å få seg ei overrasking når dei åpnar mang ei bok.

Betaklubben gjekk mest sannsyneleg i underskudd den kvelden, for skodespelarane og dei som hjalp til fekk såklart gratis mat. Og 7 ungdommar med gode 4 timar å slå i hel, med ei tralle full av bananar, is, kakao, mochas, krem, tyggis og ymse anna? Du kan seie at fleirtalet av oss gjekk heim att med ein mage full av betaklubbgodis.

Tysdagen hadde dei låst biblioteket (Kvifor? Kanskje fordi møblane var litt på feil plass, ettersom det er naudsamt å flytte sofaar for å finne brukbare gøymeplassar?). Så då måtte me henge i commons areaet. Den kvelden var det meg, Michael Lor, Kong, Amanda, Chris og Mary Lee. Etter at Amanda hadde fortalt meg og Chris om gutteproblemet sitt, bestemte eg meg for å leike Kirsten Giftekniv på Lincoln High School. Eg stod under eit problem der to var "in like", men begge for sjenert til å ta fyrste steget. Spencer er ein gut som treng litt fart, tenkte eg. Dette skal bli bra! Og Amanda var heilt enig. Eg fortalte Spencer seinare at eg syns at han og Amanda kom til å bli eit bra par, men då fekk han hetta ,ettersom han trudde at eg antyda at han "likte" Amanda, og benekta heile historia. Jaja, så kanskje bakfyrte det littegrann. Eg lærte i allefall ikkje leksa mi, og er no i full gang med å matche opp Hien og Reilly! :D Ein må jo lage litt leven dei siste 20 dagane ein har igjen på skulen. Er de ikkje samde?

I dag er det Laurdag, og eg og Amanda har vore på basketballkamp i Springdale, for å treffe ein kompis av henne. Det var ein usakeleg keisam kamp å sjå på så me vart sitjande å prate og kaste m&m's på publikum framføre oss. No skal eg og Abby til Faytown på kino, og i morgon er det Ellies first communion.


- 18 dagar til Mamma og bror kjem :)
- 20 dagar til graduation
- 22 dagar til eg forlater Arkansas
- 37 dagar til flyet lettar frå Chicago og eg vendar nasen heim att til gamle Noreg!

Eg gler meg,gjer du? :)

Fred ut! :)

Prom

Dei forente statar er flinke med tradisjonar når det kjem til High School. Denne veka var slettes inkje untak. Onsdag var det the school play, torsdag var the klart for talent show, og på laurdag var det inkje mindre enn sjølvaste prom, eller ball som det heiter på norsk.

Eg trur min favorittdel av veka var torsdag. Meir strekkjing av ordet "talent" har eg neppe vore borte i. Det var mest synging, og det likna litt på fyrste rundene i Idol. Eg trur den beste (og verste) delen var når utvekslaren frå Fillipinene bestemde seg for å syngja Lady GaGas Pokerface. Stemma var ganske ok, litt surt og med ein veldig tung aksent. Ho var omlag 2 slag etter, og ettersom ho hadde bestemt seg for å danse medan ho sang var ho alltid anpusten. Eg syntes mest synd på ho, og folk i salen snakka lågt, og såg oppgjeve på kvarandre, medan nokre faktisk lo. Men ståande applaus når ho var ferdig, sjølv om eg er ganske sikker på at det ikkje på grunn av at ho sang fint. For det gjorde ho ikkje. Underhaldning til tusen, var det iallefall! Og så hadde vi Michael. Eg meinar det, tidenes mest sarkastisk kid og kjempesmart. Typen du IKKJE trur kan synge. Men der sa dei det, "Michael Lor". Eg berre "OJ!". Og venta meg noko storarta, sidan han er så smart og smartare enn alle liksom. Skjønar du kva eg meinar? Uansett då. Det var han ikkje. Men det var artigt.

Og Torsdag var også kvelden for Senior Presentations. Meir eller mindre heile karakteren i Engelsk kvilte på denne kvelden, verdt rundt 1200 poeng (vanlege prøver er tilvanleg verdt 100 poeng. Max poeng du kan få i eitt semester i Engelsk er rundt 1600). Eg fekk ein 86%, som er ein B, og med min høge A fra sist semester, står eg lett faget med ein A. Veldig koslig.

Og så, ja. Endeleg: PROM. Eg lev for Amerkanske tradisjonar som dette, men heile veka har alle vore kjempespende og gledd seg til prom, medan det einaste med prom eg gledde meg til var SJOKLADEFONTENA! (Litt mindre i storleik enn eg trudde når eg kom dit, for eg forestilte meg ei sjokoladefontene med ei høgde på minst 1 meter, men likevel. "eg har lyst å ta deg med meg heim," var det eg tenkte når eg fyrst såg ho. Etter eg hadde fylt opp eit glas med punsj, spotta eg ho. Tre etasjar, med rennande dråpar av brunt gull over kantane. Rundt var det plassert jordbær, saltpinnar (amerikanarane har noko med å dyppe saltpinnar i sjokolade. Ikkje spør, for eg veit ikkje heller.) og marshmallows og kjeks til å lage smores. Eg var i paradis. Eg spotta tannpirkarane, tok snøgt to av dei og stakk dei i marshmallowsar og haldt dei fast i handa. Medan eg sakte med sikkert førte dei sakte mot sjokoladefossen, fekk eg vatn i munnen ettersom lukta blei betre og betre! Sjokoladen lyste mot meg, og i det marshmallowsen traff den rennande sjokoladen, var det tett før hendene mine byrja å skjelve. Snart skulle eg få ein smaksopplevlse til tusen inn i etarholet! Forventningane var store. Dei brune og glensande marshmallowsane kom mot fjeset mitt, i det sjokoladen på den fyrste traff tunga mi var kvelden komplett. Sjokoladefontena hadde ikkje skuffa.

Casey, Christian, April og meg i Battlefield Park. Casy tok den heilt ut med tweed-dress og babyblå rusjeskjorte, og Christian med intet mindre enn mokkasinar og svart og kvit sløyfe og grøn jakke. En svær suksess!

Uansett då. Klokka fire for eg, Casey og Christian til Battlefield Park for å møte April og ta bilete. Det er tradisjon at dei som skal på prom møter der og tek bilete. Og der var ikkje mindre enn 3 skular med følgje som tok bilete, så det flomma av oppstasa ungdommar. Deretter for me til MacDonald's for å ete middag, etter at me fann ut at ein dyr middag rett og slett ikkje var verdt det når alle saman egentleg hadde lyst på hamburger og chips. Så køyrde me rundt og slo i hel tid til klokka vart åtte, før me for til bygninga der det skulle vere. Tam dansing til teit HipHop og listepop i ein time eller to, før me vart samde om at dette ikkje kom til å bli betre mot slutten, så me for til Casey's og såg film. Når eg kom heim, hadde besøket til Joy og Derek fore, og kjøleskapet var fylt med deiligheter klar for å møte ein svolten mage. Ja, me snakkar potetsalat, heimelaga hamburgarar, eit fat med mais, raudløk og salat og dressing, italiensk salat, ost, og lat oss ikkje gløyme: brownies. Framleis mykje igjen, som gjekk med til frukost til meg dag tidleg. Deilig.

April i eit hav av rosa puff- prøver å få av skoa for å kunne køyre.

Meg og Hunter.

Prom dinner på Mac D!

Lyette, KK, hugsarikkjekvahoheiter, Jessica, April og meg!

Eg slokna på senga med håret framleis oppsatt (ikkje fy om eg brukar ein halvtime på å grave ut alle hårklemmene frisøren satte i når eg er trøyt) hår, og med sminka framleis på. I dag er dei fleste her heime vorte (meir eller mindre) friske att, medan Nana no er sjuk, så alle er her i staden. Slik går det!

Me bloggast igjen neste veke.

Sjuk - sjukare - sjukast

(Ulsteinvikstemme på) Fy søræn! (Ulsteinvikstemme av). No har eg altså gått sjuk sidan sist Fredags kveld. Eg har vore sjuk i over ei heil veke. Dette har aldri skjedd før, eg har aldri vore vekke frå skulen meir enn tre dagar på rad før. Det er heilt absurd. Eg går her og skjønar rett ikkje kvifor eg ikkje blir betre. Eg prøvde tilogmed å kome meg i benektingsfasen, der ein ignorerar alle sjukdomsteikn og berre fortsett med det som ein til vanleg gjer. Dette var torsdag, og det viste seg å vera alt for tidleg, og enda opp med at eg måtte tidleg heim frå skulen med feber, hoste og hovudverk. Det som plagar tankane mine no, er forvirring og frustrasjon. Eg har så lyst å verte betre, men det skjer ikkje. Eg blir mest aldri sjuk, og i vertfall ikkje meir enn eit par dagar. Kroppen min greier ikkje å takle bakteriane som lagar leven i kroppen min.

No som eg har vore heime har eg fått gjort mykje spanande.
NRK.no har jo gratis nett-TV, så eg har sotte på internett og sett på nett-tv som ein annan slave. Og dette er hittil lavpunktet på sjukperioda mi: eg var inne på nett-TV, og ferska meg sjølv i å sjå igjennom fleire av innslaga til årets Melodi Grand Prix. Eg måtte klapse meg sjølv i fjeset i det eg klikte på Tyrkia sin song. Nei dette går ikkje an. Eg fortsatte så til Typisk Norsk, og kom igjennom heile sesong 2, pluss nokre episodar av den fyrste sesongen. Sjølv om eg har sett dei før: Typisk Norsk er eit heilt kjempekjekt program, og Peter Schærven er jo kjempemessig! I tillegg har eg sett rundt 10 episodar av «How I Met Your Mother», og litt Løvebakken.

Helga kom, eg for på legen på fredag. Hosta meg inn på ein barneklinikk, der eg, Xave og Lanie fekk møte ein hyperaktiv lækje, som hadde fleire triks på lager. Medan han såg ut til å underhalde Xave, som var noko nervøs, gjekk han berre på mine sjuke nervar. Han var nok ein grei kar, men å vere hyper og overglad rundt meg, når eg er gretten og sjuk. Nei, det å vere positiv gjer situasjonen din mykje verre. Diverre var det han fekk av meg mest irriterte blikk. Du veit, når du ser på folk og berre ristar på hovudet. Uansett då, så gav han meg ein resept på både antibiotika og steroider, og sa at det var på tide å ta til med allergimedisin igjen.

Derek har blitt frisk. Lanie har fått snufsen, og i dag fekk Joy også det. Xavier er mest frisk, men slit fortsatt med ei djup hoste. Laurdag var Ellie sjuk, og låg på sofaen og masa etter mat og godteri med ei sytete stemme heile dagen. Og så hadde ho nervane til å seie at ja, ho var den sjukaste i heile familien no! Her har eg vore sjuk i over ei veke, og kva får eg? Fråstole den einaste tittelen eg kunne ha. Inga ære for den sjuke nordmannen, her er det amerikanaren fyrst. Ja, og Sarah er og vore plaga med hoste og feber.

Og det er det eg har gjort. Ingenting. Eg har site og sett på TV, brukt latterleg mykje tid på msn og Facebook (eg tenkjer at folka på msn er bra trøyte av å snakke med meg no altså!) og drukke vatn og cola. Og tatt masser av lurar.

Og så manglar eg sko til prom. Som er neste laurdag.
Men. Manana, manana, som vi säger!

OG: Gratulerer med dagen, pappa! :)

Drittsjuk

No har altså immunforsvaret mitt svikta meg. Eit heilt år utan noko særleg sjuke, og her er eg. Utstrekt på sofaen i joggehabitten, med tjukkesokkar og Mission Impossible rullande på boksen (Nokon som er samde når eg seier at Tom Cruise har ein smule for langt hår i denne filmen?). Ei lett forkjøling har gått gale. I det siste har vêret vore særs skiftande, med rullande torden og blendande lyn den eine dagen, 25 grader og sol den andre, tornadovarsel den tredje, og frost og "sleet" (=regn som frys i det det treff overflaten) den fjerde. Og du kan godt seie at denne jenta har vore å "flaksa ute utan jakke" (quote: mamma). Heller har eg ikkje hatt skikkelege vintersko, då eg svergar til mine kvite tøysko, mine kjærlege medkompanjongar, eller flipfloppar. Nei, det skal ikkje vera lett. Hadde det berre forblitt med den lille forkjølinga då. Derek har nemlig fått det også. Han blei smitta av nokon på jobb, og har tydelegvis gjeve det frå seg til meg. Hovudet mitt verkar, eg har dottar i øyra, nakken og ryggen er vonde og støle, nasen renn og det er sårt i halsen. Slik har det no altså vore dei tre siste dagane. I går beit eg det i meg, svelgte ein paracet og for til Faytown med familien. FOR eit sjakktrekk. Kom heim og var enda verre. Og i dag, PÅSKE! Det er påske, er eg og Derek heime i staden for å vere borte med Nana's der heile familien skal vere, med måltid på linje med Thanksgiving og Julaftan. Beste dagen å vere sjuk på. Ikkje nok med det, så er det jo april! Vår, og kva betyr det? Jau, no har altså graset byrja blomstre. Og det trengst ikkje mange pollenkorna for at eg merkar det. Med 30-40 nys dagleg, pluss ei blomstrande forkjøling, er det snørr og sjuke i konstant omrørsle i eit par meter frå fjeset mitt. Smittsamheit: farleg.

Og vær så snill, ikkje gjev meg den vanlege "drikk eit glas appelsinjuice!" eller "hugs å drikk mykje vatn!" eller "alt du treng er å sova lite grande". For kven i all verda har lyst å setje seg ned å tømme nedpå ein liter appelsinjuice når ein er sjuk? Eller "mykje vatn"?!. For å ikkje snakke om soving. Soving er heilt fælt når ein er drittforkjøla, det trur eg me kan seie oss enige i. Leppene blir heilt guggete når du vaknar, natta er plaga med hetetokter og at ein vaknar med gåsehud. Ikkje får ein puste skikkeleg, og om du er ekstra heldig så sleng du på ein dæsj insomnia midt på natta, når ALT du har lyst til er å sove, men det er elles umogleg. Eg veit kva eg BØR gjere, men lat oss alle innsjå at det er sjeldent det skjer når du er sjuk. Hittil har eg drukke 2 boksar Cola og 3 stringed cheese. Mat og drikke er ikkje noko eg har lyst på akkurat no.

Eg reknar med at alle er klar over at eg kan sitje å surmule og syte over kor sjuk eg er, men ettersom eg er fyllt med sympati så skal eg halde fram med litt andre hendingar over denne veka.

Her, i tilfeldig rekkjefølgje:

• Me hadde filmdagar på skulen, der me altså kunne betale 1 dollar for å sleppe arbeidsplantimen og få sjå film i audotoriumet. Dette var til inntekt for skulekoret.
• Mr.Williams kjøpte ein donut til meg på fredag til frukost. "Here, Norway - this is for you. Because we love you".
• Eg og Abby var stad å gjekk i Battlefield Park ein dag. Kjekt.
• Eg rota meg vekk på WalMart. Igjen.
• Eg har skrive ferdig invitasjonar/announcements til graduation. Nokre få heldige får ein i posten :)
• Eg har kjøpt meg nye Jesussandalar.
• Ms Morris kjøpte cupcakes til heile klassen på fredag.
• EG KAN ETE KJØTT IGJEN!
• Må sjukt på do og tisse akkurat no.
• Eg har ikkje vaska klede på lenge, så eg er tom for bukser, og har levd i tights og joggebukser og shorts i det siste. Som ei nødløysing kjøpte eg meg ein drittbillig shorts på WalMart her ein dag, for å kunne unngå å måtte vaske klede.

Filmar eg og Derek no har gått igjennom: The simpsons movie, the golden compass, arachnofobia, mission impossible 2, the onion movie, og ein annan ein som eg ikje hugsar, for det va då eg tok ein nap. Vi har og auga på 2 nye før kvelden er over. Eg har for det meste forblitt på sofaen i heile dag, forutan eit dobesøk eller to. Oh, what left to do, but complain?

Nok ei veke er gått. 55 dagar til flyet lettar frå USA med kurs for Noreg!
adios!

Eg er ei skjønheit utan sminke. God påske:)

The Kooks - Tick of Time !